“Ik las laatst een bericht van Kim op Facebook en door één van de reacties besefte ik dat ze écht depressief is”. Ik sprong bijna een gat in de lucht: iemand die het bericht heeft begrepen, YES! Maar ik snap het wel. Ik was voor iedereen die lieve, vrolijke, positieve doorzetter. Daarvan verwacht je niet dat ze een depressie ontwikkeld, toch?

Lachen het beste medicijn?
Ze zeggen het, maar voor mij is het een gevaarlijk gif gebleken. Een gif wat alle andere gevoelens heeft uitgeschakeld. Lachen was het enige wat ik nog kon. Toen ik vorig jaar juli tegenover de huisarts zat, vertelde ik lachend dat ik de waarde van mijn leven niet meer zag. Dat ik er klaar mee was en er niet meer zelf uitkwam. Gelukkig keek ze verder dan mijn lach en zei: ‘Ondanks je lach, zie ik je wanhoop’. Ik lachte, maar dit maal van opluchting.

Daar is ie weer
Bij de creatieve therapie begon ik met boksen. Lekker mijn frustratie botvieren op het kussen. Natuurlijk, met een lach. Maar ik bleef doorgaan.
Na een aantal keer merkte mijn psycholoog op dat mijn lach een klein stapje terug deed, maar dat hij erg sterk is. Ja, verzuchtte ik, heel sterk. Kijk, daar is ie weer..

Het vervloekte masker
Hoe lang draag ik hem al? Geen idee, maar te lang. Ik weet nog een keer op het schoolplein. In welke groep zou ik hebben gezeten, 7 of 8 denk ik. Maakt niet uit.
Een stuk of drie jongens uit de klas trapte mijn bal over en weer. In het begin vond ik het niet erg, maar ik moest naar huis. Ik moest naar fysiotherapie. Ik had al een paar keer gevraagd of ik m’n bal terug mocht, maar het was niet overtuigend.
Totdat ik in huilen uitbarstte en een laatste wanhopige poging deed. Een andere klasgenoot schoot me te hulp en geschrokken van mijn tranen gaven ze de bal terug en kon ik naar huis.

Wat gaat ze er goed mee om!
Ook zag niemand hoe ik worstelde met het anders zijn. Behalve thuis, bij mijn moeder, liet ik ook mijn tranen van de diepere pijn aan niemand zien. De momenten waarop ik dacht: waarom ik? Ik wil niet zo zijn. Ik wil net zo zijn als iedereen in mijn klas. Waarom kan ik niet wat zij kunnen? Waarom heb ik zo’n stom lichaam? Ik haat het! Ik haat mezelf!
Het was er altijd maar heel kort en als ik de deur uitliep had ik weer een lach op mijn gezicht en zei iedereen: wat gaat ze er toch goed mee om!

Zeker als kind leek mijn lach mijn beste vriend. Daardoor was ik die sterke meid, die nergens voor terugdeinsde en altijd doorzette. Het werd steeds zwaarder naarmate ik ouder werd, kwam voor zwaardere uitdagingen te staan, want het leven vroeg steeds meer van mij. Maar ik gaf nooit toe. Door altijd te blijven vechten en door te gaan, had ik niet door dat ik over de grens werd gedreven van positief naar depressief.

Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash
Max. eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg Just as Kim via:
Facebook: klik hier en like Just as Kim.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact is het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share