21 augustus 2012

Een aantal weken eerder hoorde ik een oproep op de radio over The battle wall. Dit was een initiatief van de Johan Cruyff Foundation om aandacht te vragen voor klimmen met een beperking. De luisteraars, en in het bijzonder mensen met een beperking, werden uitgedaagd om via een bepaalde route op een klimwand naar de top te klimmen.
Maar dit was niet zomaar een klimwand. Deze klimwand was gemonteerd op een reclamemast langs de A10 en begon op 20 meter boven de grond.
Dit zag ik wel zitten. Dus ik gaf me op

Beneden kreeg ik een speciaal tuigje aan waarmee je gezekerd was en wanneer alles goed was gecontroleerd werd ik met een hoogwerker naar het beginpunt gebracht (20 meter hoog). We kwamen aan bij een plankje van hoogstens één vierkante meter waar ik uit moest stappen en me vast moest ketenen aan de muur. Terwijl ze mijn oom (ook mensen zonder beperking mochten klimmen) aan de andere kant afzette stond ik aan het plankje genageld en drukte mezelf stevig tegen de wand. Het was toch wel erg hoog! Maar het uitzicht was prachtig en de adrenaline gierde door mijn lijf. Uiteindelijk kregen we het teken dat we mochten gaan klimmen en toen lette ik niet meer op de hoogte. Wat was het zwaar! Maar ik gaf niet op. Af en toe nam ik even pauze, dan bungelde ik daar aan dat touw en soms draaide ik met mijn rug naar de muur en zag de enorme afstand tussen mij en de grond. Ik klom telkens weer door en voelde mijn armen verzuren.
En uiteindelijk kwam ik, het laatste stuk met hulp, uitgeput, maar trots boven aan.

Een geweldige ervaring! Een echt hoogtepunt uit mijn leven, letterlijk En figuurlijk!

image

Share