Wanneer stop je met vechten? Het is in het verleden al vaak tegen me gezegd. ‘Maar hoe dan?’, dacht ik dan. Ik wist geeneens waartegen ik vocht. Maar nu denk ik dat ik het weet: ‘Ik vocht tegen mezelf’. En nog steeds. Door een masker op te zetten. Ik moet sterk zijn voor de buitenwereld, is één van mijn overtuigingen. Onbewust. Zodra ik onder de mensen kom zet ik een lach op. Maar nu wil ik stoppen met vechten.

Controle kwijt
Ik heb vaker last van negatieve gedachten. Ik probeerde ze altijd in bedwang te houden door ze te overschreeuwen. Als ik maar hard genoeg mijn best deed om mijn lach te laten zien en zei dat het goed ging, kon ik de negatieve gevoelens wegdrukken.
Maar de laatste weken lijkt het alsof ik de controle kwijt ben. De negatieve gedachten of, hoe ik ze nu vaak noem, stemmen zijn luider geworden en laten me nauwelijks meer met rust.

Zeur niet
Als ik vertel dat ik me somber voel en niet lekker in mijn vel en energie zit, krijg ik verschillende reacties:

  • je zou een nieuwe hobby moeten ontdekken;
  • is vrijwilligerswerk niks voor je;
  • misschien heb je vitamine tekort;
  • slaap je wel genoeg;
  • kop op, we hebben allemaal weleens van dit soort dagen;
  • het zal het weer wel zijn;
  • moet je ongesteld worden?;
  • je doet zoveel leuke dingen..

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is zo lief bedoelt, écht! Maar de gevoelens die ik ervaar worden er niet minder door. En momenteel, nemen ze juist steeds meer in kracht toe. Wanneer ik een liefdevol advies krijg wordt mijn kritische stem alleen maar luider. ‘Zeur niet zo’, ‘Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk’, ‘Houd eens op met aandacht vragen’, ‘Zadel anderen niet op met jouw gezeik’, ‘Zie je wel, je gevoelens slaan nergens op’.
Een ander kan hier niks aan doen, dat wil ik gezegd hebben.

Masker af
Ook nu ik deze blog schrijf, zijn de stemmetjes aanwezig. Twijfel of ik er wel goed aan doe om dit te posten. Maar ik wil mijn masker afzetten, steeds een stukje verder. Ik wil me niet meer verschuilen achter mijn lach. Doen alsof het goed met me gaat. En dat zal tijd kosten. Ik doe het namelijk nog dagelijks.

Niet zwart/wit
Daarom ga ik hulp zoeken. Ik krijg mijn hoofd niet meer stil en de downs zijn vaker aanwezig dan de up’s. Het is niet zwart/wit, maar grijs. Het toelaten van mijn gevoel is zwaar, maar ook bijzonder. Want als het me eventjes lukt om dat masker te laten zakken, hoef ik niet meer te vechten. Dan mag ik huilen als ik huilen wil en lachen als ik lachen wil.
Ik heb besloten om professionele hulp te gaan zoeken. Zoals mijn ergotherapeut zei: ‘Als je een ontsteking hebt, ga je naar de huisarts voor antibiotica, als je niet meer uit sombere gevoelens komt, ga je naar de huisarts om te vragen om mentale ondersteuning’.

Ik wil niet meer doen alsof, maar mijn ware gezicht laten zien.

Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash
Eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg Just as Kim via:
Facebook: klik hier en like Just as Kim.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact, het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share