Op een dag kwam ik een vrouw tegen die ook Cerebrale Parese had. Ze zat in haar rolstoel achter de balie en herkende zichzelf in mij. We raakten aan de praat en al snel kwamen we erachter dat we veel dingen gemeen hadden, zoals onze schrikreactie bij harde geluiden.

Wanneer er een hond blaft, een toeter klinkt, iemand hard niest, kortom bij het horen van harde geluiden spring ik tien meter de lucht in. Ik gooi alles uit mijn handen waardoor mijn buurman/vrouw nog weleens een extra stukje vlees op zijn bord kan verwachten of een beker drinken over zich heen kan krijgen.
Dit is vervelend, niet levensgevaarlijk. Maar wat nou als dit in de auto zou gebeuren, stel dat ik ineens het stuur omgooi. Dan wordt het een ander verhaal, dat kan niet.

Deze mevrouw was een aantal jaar ouder en had haar rijbewijs. Dit bood perspectief. Hoe zit het dan met uw schrikreactie in de auto?
Ze vertelde me dat ze onder het rijden zo op de weg was gefocust dat ze niet meer schrikt van de geluiden om zich heen.

Nu, zeven jaar later, heb ik mijn rijbewijs gehaald. Op 23 juni 2014. Waar eerst nog vraagtekens stonden of ik auto mocht gaan rijden, heb ik nu mijn eigen auto voor de deur staan. En de schrikreacties? Die zijn er wel, maar die voel ik alleen van binnen, mijn lijf houdt zich groot. Hoe onverklaarbaar ook, het lijkt wel of mijn lichaam weet dat het onder het rijden geen onverwachte bewegingen mag maken.

Mijn rijbewijs, een mijlpaal in mijn leven!

image

Share