Maandag had ik het follow-up gesprek met mijn huisarts om te kijken hoe het nu gaat en of er al contact is geweest met de psycholoog. Ik vertel dat ik opgelucht was na onze vorige afspraak en het me al een stukje rust heeft gegeven, waarna de huisarts mij vraagt of ik mijn omgeving heb verteld over deze stap en hoe er wordt gereageerd. Lastige vragen vond ik deze, omdat ik het gevoel heb dat het niet overkomt wat voor grote stap ik heb gezet door naar mijn huisarts te gaan. Ook dit vertelde ik haar.

Mijn houding naar de buitenwereld
Ze legde gelijk de vinger op de zere plek: ‘Ik weet dat je het heel moeilijk hebt momenteel, maar ik zie toch nog een soort van lach‘. Ja, antwoorde ik, dat hoor ik vaker. Het lijkt wel of mijn lach een houding is geworden die ik aanneem als ik naar buiten stap. Ik heb het zelf geeneens meer door, want ik heb vaak het gevoel dat het gebagatelliseerd wordt wanneer ik vertel hoe ik me werkelijk voel, terwijl ik zo mijn best doe om mijn ware ik te laten zien. En misschien doe ik dat juist te veel: mijn best.

Ik krijg terug wat ik laat zien
‘Jij red je wel he?’, krijg ik vaak te horen. Het lijkt een vraag als ik hem zo opschrijf, maar zo voelt het niet.. Stel je voor dat ik ‘Nee‘ zeg, dan krijg ik vast de vraag ‘Waarom niet?’ en ik vind het lastig om daar antwoord op te geven. Vaak is de reden niet zichtbaar en snap ik zelf ook niet goed waarom. En ja, hoe moet een ander het begrijpen, als ik het zelf geeneens begrijp.
Dus geef ik vaak toe, zeg dat ik het inderdaad wel red en zo houd ik het beeld van ‘Kim redt het wel’ in stand.

Wat heb ik nodig?
Vaak vind ik het nog lastig om aan te geven wat ik precies nodig heb. Het is de aanwezigheid van de ander wat al een groot verschil maakt. Want juist mentaal heb ik de ondersteuning het hardste nodig. Het lastige vind ik dat dit niet zichtbaar is voor anderen. Ik kan het vertellen, maar wanneer er iemand bij me is, lijkt het alsof ik alles zelf doe. Het gaat dan ook alleen mis als ik alleen ben. Zo vind ik fietsen heel fijn, maar als ik alleen ga is het vooral stress wat ik voel. Dit komt doordat ik dan op teveel dingen moet letten: de auto’s die voorbij razen, andere fietsers, scooters, wandelaars en als ik dan ook moet nadenken over welke kant ik op moet, gaat het mis.
En zo is dat ook wanneer ik alleen de stad in ga en bij andere vergelijkbare uitjes.

De komende tijd is het mijn doel om meer inzicht te krijgen in wat ik nodig heb en hoe ik hiervoor kan gaan staan. Om hierin op te komen voor mezelf en het vertrouwen te krijgen dat ik hulp mag vragen zonder mij hiervoor te verantwoorden.

Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash
Eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg Just as Kim via:
Facebook: klik hier en like Just as Kim.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact, het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share