Een maand geleden schreef ik mijn vorige blog. Hierin vertelde ik dat het niet zo goed ging en dat ik hulp wilde gaan zoeken.
Hier wil ik dit keer graag meer over delen.

Een sprong in het diepe
Doodeng vond ik het. Zou ze me wel serieus nemen? Wat zou ze van me denken? Word ik niet weer afgewimpeld met een paar gesprekken? Maar nee, ik ben blij dat ik naar de huisarts ben gestapt.
Ze reageerde namelijk heel begripvol en heeft me meteen doorverwezen. Niet naar de praktijkondersteuner, maar direct naar een kleinschalige psychologenpraktijk waar de behandelingen langer zijn.

Opgelucht
Zo voelde ik mij na het bezoek aan de huisarts: opgelucht. Opgelucht dat zij nu weet van mijn mentale worsteling. En nog belangrijker: dat die worsteling wordt erkend. Ze reageerde heel begripvol en vond het goed dat ik naar haar toe ben gekomen.
Zodra ik de behandelkamer in kwam voelde ik dat mijn verhaal welkom was. Ik was even vergeten dat ik een hele fijne huisarts heb, maar ik voelde me meteen gehoord.

Wat ik laat zien
Vaak heb ik het gevoel dat ik mensen een vertekend beeld van mezelf laat zien. Dit merk ik aan de reacties die ik krijg, vooral uit mijn naaste omgeving. En wat verwacht ik anders. Ik lach altijd. Voor hen ben ik nog altijd de Kim die zij groot hebben zien worden. Die doorzetter, die het wel alleen redde. Zelfstandig, onafhankelijk, altijd vrolijk. Dat laat ik nog steeds veel zien, vaak onbewust.
Soms zit ik te vertellen over dat ik bezig ben met nieuw vrijwilligerswerk, hartstikke leuk. Maar doordat vanbinnen een negatief gevoel overheerst, voelt het alsof ik over iemand anders aan het vertellen ben.

Geen oprechte ‘goed’
De maanden voor het moment dat ik weer in een negatieve spiraal ben gekomen zei ik vaak dat het goed ging, terwijl mijn gevoel anders was. Het voelde gemaakt, maar aan de andere kant hoefde ik zo niks uit te leggen.
Want hoe ga ik het een ander uitleggen, terwijl ik het zelf eigenlijk geeneens snap. Soms voel ik mij zo somber, maar kan ik niet vertellen waarom.

Terug naar de basis
Elke keer, ook nu, als ik weer een beetje opkrabbel, probeer ik weer terug te gaan naar de basis. De afgelopen tijd is mijn dag/nacht ritme behoorlijk ontregeld. Het komt vaak voor dat ik het 01.30 uur, zo niet laten, heb zien worden de afgelopen tijd, waarna ik minimaal acht en vaak ook negen uur slaap.
Ik probeer dit nu weer wat terug te schroeven door ten eerste bijtijds op te staan. Op die manier hoop ik dat ik op den duur ’s avonds weer vroeger kan slapen.

Vicieuze cirkel
Wanneer het weer wat beter gaat, voelt dit fijn, maar ook beangstigend. Wat dan ook niet aan de buitenkant te zien is, is dat ik constant het gevoel heb op een randje te balanceren. Eén moment van onoplettendheid en de negatieve gedachten nemen de boel weer van me over.

Eén ding weet ik nu wel zeker: ik kan het niet alleen en ik ben blij dat dit ook niet meer hoeft.

Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash
Eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg Just as Kim via:
Facebook: klik hier en like de pagina.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact, het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share