In oktober 2013 werd ik gewezen op de rubriek Ik leef!. ‘Is dit wat voor jou Kim?’
Ik zocht contact met de redacteur van deze rubriek. Ze waren geïnteresseerd in mijn verhaal en kwamen bij mij thuis voor een interview. Ook een professionele fotograaf was aanwezig.

Twee weken later was het zover. 26 oktober 2013. Ik werd wakker en kleedde me gelijk aan. Op naar de boekhandel om De Telegraaf te kopen. Onderweg begon ik te twijfelen of het niet misschien toch de week erop pas gepubliceerd zou worden. Maar nee hoor. Ik had het goed. Bladerend door de krant stond ik daar opeens, op pagina 10:

In de telegraaf.
Kimberley Tseng: ,,Mijn leeftijdsgenoten groeiden door terwijl ik bleef stilstaan.
Nu is het andersom.”
FOTO: ROEL DIJKSTRA

‘Goed gevoel dat dingen lukken’
KIMBERLEY TSENG (20) UIT WADDINXVEEN HEEFT cerebrale parese als gevolg van een hersenbeschadiging bij haar geboorte. Sinds kort heeft ze haar grote passie ontdekt: schrijven.

door MARION VAN ES
‘Ik heb de lat voor mezelf altijd hoog gelegd, de moeilijkste dingen vond ik het leukst.
Op de kleuterschool maakte ik bijvoorbeeld graag van die kralenplankjes met piepkleine kraaltjes.
Een supermoeilijk werkje, maar ik kon er uren mee bezig zijn. Als alles overhoop lag omdat ik een spasme kreeg, begon ik gewoon opnieuw.
Dat heeft me uiteindelijk gebracht waar ik nu ben.
Als kind riep ik altijd dat ik dokter wilde worden, maar toen ik ouder werd, kwam steeds meer naar voren dat dat niet realistisch was.
Ik heb eraan gedacht om juf of administratief medewerkster te worden, maar meer vanwege mijn beperking dan omdat daar mijn interesse lag. Er is een periode geweest waarin teleurstelling op teleurstelling volgde. Ik startte en opleiding en ging op mezelf wonen, maar moest met beide stoppen omdat het te zwaar werd. Ik had het gevoel dat mijn leeftijdsgenoten doorgroeiden terwijl ik bleef stilstaan.
Nu heb ik het gevoel dat het eerder andersom is. Zij zijn bezig met uitgaan of make-up, ik richt me juist op mijn toekomst. Sinds kort heb ik ontdekt wat ik écht leuk vind om te doen: schrijven. Ik blog een jaar lang elke dag voor het 365 Dagen Project en ben te volgen via mijn eigen site kimberleyt93.blogspot.nl.
Ik schrijf over de kleine verassingen in het leven, de bewustwordingsmomenten. Doordat ik een beperking heb, beleef ik sommige dingen heel anders.
Zo kan ik ontzettend blij worden van een bezoek aan de sportschool, terwijl zoiets voor iemand zonder beperking helemaal niet bijzonder is. Ik vind het leuk om op die manier mensen anders naar de wereld te laten kijken.
Het lijkt me ontzettend gaaf om ooit een boek over mijn leven te schrijven. Begin volgend jaar ga ik beginnen aan de Schrijversacademie. Een deeltijdopleiding, dus voor mij goed vol te houden. Vroeger dacht ik dat ik gewoon fulltime kon werken of studeren, nu weet ik dat dat niet haalbaar is. Ik zou dan al mijn vrije tijd nodig hebben om te herstellen en er is meer in het leven dan alleen werken. Ik geniet van het schrijven en in de toekomst wil ik opnieuw proberen om zelfstandig te gaan wonen. Het geeft me een goed gevoel dat dingen nu wél lukken.

Share