Het hebben van klachten is één ding, maar wat moet je ermee als er niks aan de hand lijkt te zijn? Jarenlang dacht ik dat ik me aanstelde. Mijn vage klachten hadden geen directe lichamelijke oorzaak. Het zit tussen je oren, werd er vaak gezegd. Had ik mijn handicap nu nog niet geaccepteerd? Het is nou eenmaal zo, leer ermee leven. Gewoon positief blijven. Maar nu..

Ik ben niet gek
Het was de tweede keer dat ik bij de huisarts kwam toen ze benoemde dat ik een depressie heb. Wat een ontlading was dat. Gek, want niemand wil toch een diagnose krijgen? Maar ik was blij en opgelucht. Eindelijk kan het er zijn en kan ik hulp krijgen. Het een bevestiging: ik ben niet gek, ik stel me niet aan. Het is geen kwestie van ‘kop op’ en gewoon maar doorgaan. Er is een reden voor waarom dat het me tot nu toe nog niet is gelukt.

(Geen) excuus
Nog steeds mocht het niet over mij gaan. Ik kan het toch allemaal zelf? Ik heb toch niks te klagen? Iedereen heeft toch weleens een rotdag? Iedereen is toch weleens moe? Dit heb ik mezelf voorheen altijd voorgehouden. Er was niks met me aan de hand, dus ik moest ophouden met zeuren. Nu er wel diagnose is gesteld, voelde het heel ongemakkelijk om dit naar buiten te brengen. Als een excuus voor de klachten waarover ik al jaren spreek.

Omslag
Maar steeds meer mag het er zijn. Op een dag kwam het besef: als ik werkelijk een keuze had, als ik echt verantwoordelijk ben voor hoe ik me op dit moment voel, zou dit niet mijn keus zijn. Het lege gevoel, afgesloten van alles, niks wat je meer raakt. Liever het zwarte gat dan vrij en blij? Nee, dat geloof ik niet meer.

De rol van mijn handicap
Wat ik vaak merk is dat ervanuit wordt gegaan dat het niet accepteren van mijn handicap dé oorzaak is van de depressie, net zoals dat er over de vermoeidheid werd gezegd dat dit bij de CP hoort. Hierdoor dacht ik dat dit hetgeen was wat ik moest accepteren, mee moest dealen en leren omgaan. Maar nu ik in behandeling ben merk ik dat er hierin een verandering plaatsvind. Door de hulp die ik krijg in de behandeling, voel ik ruimte ontstaan om lichamelijk steeds meer zelf te kunnen doen. Dat zet alles weer aan het wankelen.

Toen ze voor het eerst zeiden dat er geen andere medische oorzaak voor de vermoeidheid was, had ik het gevoel dat dit niet klopte. Maar na vele (lichamelijke) onderzoeken waaruit bleek dat alles in orde was, heb ik me erbij neergelegd en ben ik gestopt met zoeken. Ik moest de vermoeidheid omarmen in mijn dagelijks leven en hand in hand verdergaan. Maar misschien was mijn gevoel van toen toch zo gek nog niet..



Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash

Max. eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg Just as Kim via:
Facebook: klik hier en like Just as Kim.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact is het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share