De vorige keer schreef ik dat ik dat ik het bloggen weer op wilde pakken. Maar ik merk dat ik dit lastig vind. Dit is één van de dingen waar ik zo tegenaanloop. Ik bedenk van alles, maar het doen of volhouden lukt me vaak niet meer.

Wie zit hier nou op te wachten?
Deze gedachten gaat zo vaak door mijn hoofd. Niet alleen wanneer ik iets schrijf, maar überhaupt: wie zit er op mij te wachten? Ik heb geen idee van de reden waardoor deze gedachte zich aan mij heeft opgedrongen, maar hij is er. Ik heb altijd het gevoel dat ik te veel ben.

Ik kom straks wel
“Goedemorgen”, “Hoi”. Dit zijn begroetingen als je ergens binnenkomt. Toch?
Het lijkt zo simpel, maar het lukt me vaak niet. Ik wacht tot de ander mij groet en gebeurd dat niet, dan voeg ik me stilletjes bij het gezelschap of, zoals bij de creatieve therapie, pak ik mijn werk en begin met hakken. Ik red me wel. Mijn contactmoment komt straks.

Oefenen
Op een dag had ik het erover met m’n therapeut die zei: ‘Ik hoor je helemaal niet, je maakt geen geluid’. Daardoor wek ik de indruk dat ik lekker bezig ben en zal ze niet als eerste op mij afstappen.
We hebben afgesproken dat ik hiermee ga oefenen. Oefenen om meer ruimte in te nemen. Om A. te roepen als ik haar nodig heb.

Het lukt niet
Je wilt iemand roepen, maar je stem doet het niet. Ik heb mezelf er enorm om veroordeelt. In het begin zei ik een aantal keer in één gesprek dat ik het maar stom vind van mezelf. Stom wat ik vraag en zeg, stom hoe ik mij voel, stom dat ik hulp nodig heb met van die stompzinnige dingen. Ik vond eigenlijk alles wat te maken had met wie, hoe ik ben en wat ik doe, stom.

Dan ben je maar stom
Zei m’n therapeut. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik wilde vragen of ik een keer mocht boksen. Het leek me zo fijn om te doen. Maar ik vond het stom om te vragen. Toch deed ik het.
Sindsdien sta ik elke week te boksen en helpt het me om bij mijn gevoel te komen. Goh, wat een stomme vraag was dat zeg..

Zelfoordeel
Ik veroordeel mezelf continue. Doe nou maar weer eens normaal, nu moet ik het maar eens zelf kunnen, stel je toch niet zo aan, het slaat nergens op die diagnose. Depressie, persoonlijkheidsstoornis, OCS, ik? Nee joh, zo erg is het allemaal niet. Ik wil gewoon niet graag genoeg. Anders was het toch allang zelf gelukt?
Maar aan de andere kant fluistert de vraag: als dit waar was geweest, dan had ik me toch ook niet zo gevoeld? Dan was het toch inderdaad gelukt en was er niks aan de hand geweest?

Ik ben in de war. In de war door alles wat ik denk en voel. Mijn gevoelens zijn waar leer ik nu. Ze kloppen. Net als mijn gedachten. Alleen zijn deze niet allemaal in overeenstemming met de realiteit. Dat is moeilijk te bevatten, want welke gedachten kloppen dan nog wel?
Ik weet het niet, maar ik ben ermee bezig. En dat is voldoende.

Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash
Max. eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg Just as Kim via:
Facebook: klik hier en like Just as Kim.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact is het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share