Een echte mijlpaal!

Ik heb het over mijn autorijles van gistermiddag. Met de polspalk op mijn stuur, waarover ik jullie in mijn 40ste bericht¬†vertelde, start ik de auto en begint mijn rijles. Ik leg mijn hand in de polsspalk, pak de staaf beet en denk meteen: ‘Zo, dat voelt lekker!’. Gaan met die banaan!
Al rijdende pleegt mijn instructeur nog een telefoontje en zegt nadat hij heeft opgehangen: ‘Ligt het aan mij of gaat dit een stuk beter zo? Jeetje, wat een verschil. Dit is echt ongelooflijk. Dit gaat gewoon 200% beter dan het rijden met de stuurknop! Dit is het. Ik ga je aanmelden voor de volgende CBR zitting.’.
Wow, wat een goed gevoel is dit. Buiten dat ik de bochten vloeiender maak en mijn arm meer stabiliteit heeft op de rechte stukken, zijn er nog meer verbeteringen als gevolg van de polsspalk. Ik ben over mijn hele lichaam veel rustiger: de voorbereidingen voor het afslaan gaan veel rustiger, mijn lijf en auto blijven in dezelfde positie als ik naast me kijk en ik zet de knipperlichten veel gecontroleerder aan (zonder dat m’n instructeur z’n hart vast hoeft te houden, omdat hij bang is dat ik hem eraf sla).

Met een glimlach van oor tot oor en een stralend gezicht stap ik na afloop uit de auto. Wat een lekker gevoel!

blij

Share