Vandaag, 25 jaar geleden, kwam ik ter wereld. En wat bracht ik in eerste instantie een zorgen met me mee. Zou ik de morgen wel halen, was de allereerste vraag. Waarna er vele onzekerheden volgden over hoe ik me zou ontwikkelen. Maar mijn ouders lieten zich niet uit het veld slaan. We gingen de strijd met elkaar aan, voor mijn leven.

Kind zijn
De eerste jaren van mijn leven heb ik deze strijd natuurlijk niet bewust meegemaakt. Toch heb ik van begin af aan meegevochten om hier nu te mogen zijn. Maar ik zag dit niet als een strijd, het was, is mijn leven. Ik weet niet beter. Ook mijn ouders behandelde mij, met hier en daar wat praktische aanpassingen, net als ieder ander kind zonder Cerebrale Parese.
Tot mijn achttiende heb ik mezelf dan ook nooit laten remmen door de C.P. De moeilijke momenten gaven mij juist de drive om nog harder te oefenen zodat ik zoveel mogelijk zelfredzaam werd en mee kon doen. Als ik er zelf niet uitkwam waren er altijd wel mensen die mij hielpen om een oplossing of een alternatief te bedenken. Kon ik iets niet mee doen bij de sportdag? Dan hielp ik aan de zijlijn.
Natuurlijk baalde ik als ik iets niet kon, waar ik werd niet buitengesloten en echt eenzaam heb ik mij nooit gevoeld. Er was altijd wel iemand die aan mijn zij stond.

Volwassen
Nu, als 25 jarige, kijk ik met zoveel liefde terug naar de jaren die achter me liggen. Ja, als ik het over mocht doen zou ik dingen anders aanpakken, althans, met de kennis van nu. Ik zou meer genieten van mijn vrijheid, mijn onafhankelijkheid. Ik zou minder strijden voor wat onmogelijk bleek en meer aandacht besteden aan wat wel allemaal lukte. Het begon heel onschuldig: ik moest en zou mijn veters leren strikken, steppen op een step met twee wielen, touwtje springen, en al gauw werd het rolschaatsen, steltlopen op het schoolplein. Ik wilde een stoel net als mijn klasgenoten en laatjes onder mijn tafel. Ik wilde hetzelfde als mijn klasgenoten.
Maar ik kan het niet overdoen. Dus probeer ik steeds meer in het hier en nu te leven, want vooruit kijken durf ik ook niet zo goed meer, niet wetend hoe mijn conditie zich in de toekomst zal houden.

De strijd die ik nu voer voelt als een gevolg van wat ik mezelf toen heb opgelegd. Het is een eenzame strijd, maar ik wil benadrukken dat ik dit niet als ongewenst beschouw. Het is een strijd waar ik me niet meer tegen verzet en waar ik ook niet vandaag een oplossing voor wens, als die er al is.
Wat ik wil, is mijn verhaal vertellen, mijn gevoel delen en mezelf kunnen zijn. Ook op een feestelijke dag als vandaag, mijn 25ste verjaardag.

Meld je hieronder vrijblijvend aan voor de Newsflash
Eens per week ontvang je de Newsflash in je mailbox met daarin o.a. mijn wekelijkse blog, een persoonlijk bericht, de spastische (eigen)wijsheid en nog veel meer.


Volg mij via:
Facebook: klik hier en like Just as Kim.
Twitter: klik hier om Just as Kim te volgen.

Echt contact, het mooiste wat er is!

♥mail@justaskim.nl♥

Share